W Polsce sprawa jest, zwykle, jasna. Tablice z wyróżnikiem na K pojawiają się w Małopolsce, tablice W w mazowieckim, G w pomorskim. Po tym jak zaczyna się tablica da się rozpoznać (teoretycznie) skąd pochodzi samochód. We Włoszech jest inaczej. Od ponad 30 lat włoskie tablice rejestracyjne nie są podzielone na regiony. Od czego zależą wyróżniki włoskich rejestracji? Jak wyglądały stare włoskie rejestracje?
Historia tablic we Włoszech rozpoczyna się dekretem z 16 grudnia 1897 roku gdy w królestwie wprowadzone zostały tablice rejestracyjne dla rowerzystów (szkoda, że dziś nie ma ich w Polsce…). Kilka miesięcy później tablice rejestracyjne dla zyskujących popularność czterokołowych wynalazków napędzanych silnikami spalinowymi wprowadzono w Mediolanie, a dekretem z 28 sierpnia 1901 roku (Regio Decreto n. 416), w całym kraju.

Tablica była być metalowa i umieszczona z tyłu pojazdu. Wyróżnikiem była nazwa prowincji (podana w całości na przykład PADOVA), a następnie podany był numer licencji.
2 lata później ujednolicono wygląd. Tablice były białe emaliowane tło, czarne litery i cyfry o wysokości minimum 6 cm. Liczba automobili we Włoszech rosła. W 1900 roku było ich 326, a w 1901 roku już 937. Do naszych czasów przetrwało kilka sztuk pierwszych włoskich tablic.
Szybko okazało się, że pełna nazwa prowincji to zbyt wiele. W latach 1905-1927 tablice składy się z numeru oznaczającego numeryczny kod prowincji, następnie znajdował się myślnik oraz numer rejestracyjny.

W 1927 roku kod numeryczny zastąpiono literami (MI – Milano, TO – Torino czy RM – Roma). Auta ze stolicy przez długi czas posiadały tablice zaczynającą się od napisu Roma. Tablice były czarne z białymi literami i cyframi. Z czasem wprowadzono standardowe wymiary i tak tablice przetrwały do okresu wojennego.
W okresie przedwojennym ciekawostką były też tablice kolonii czyli Libii, Somalii, Erytrei, archipelagu Dodekanez, Splitu i Kotoru. Te będą najrzadszymi okazami w kolekcjach.
Po wojnie z międzywojennych tablic usunięto symbole poprzednich władz zastąpione symboliką Associazione Nazionale fra Mutilati e Invalidi di Guerra, czyli koroną cierniową z trzema bagnetami.
Ppotem od 1 stycznia 1948 roku tablice wydawano z emblematem republiki czyli pięcioramienną gwiazdą z umieszczonymi w wieńcu literami RI. Pozostało czarne tło z białymi znakami, z przodu mała tablica jednoliniowa, a z tyłu dwa rzędy. Nieco inne tablice miało Wolne Terytorium Triestu (istniejące do 1954 roku). Zarówno blachy międzywojenne, jak i te wydawane od 1945 do 1948 roku uchodzą dziś za gratkę dla kolekcjonerów.
Droga do współczesnych tablic

W latach 1948-1976 tablice rejestracyjne we Włoszech wciąż były czarne z białymi znakami, z przodu w jednej linii, z tyłu w dwóch liniach. Wciąż stosowano regionalne wyróżniki, a tablice z Triestu zachowano bez zmian. Dużą zmianą był rok 1963 gdy tablice zaczęto wykonywać z plastiku. Do 1976 roku system pozostał prawie niezmieniony.
W czerwcu 1976 roku weszły przepisy wprowadzające żółty lub jak kto woli pomarańczowy wyróżnik prowincji na tylnej tablicy. Pojawiły się też tylne tablice o wymiarach dostosowanych do powszechnie wówczas importowanych samochodów do których szybko dostosowali się lokalni producenci (tylna tablica o wymiarach 486×109 mm). Tło wciąż pozostawało czarne.
Kolejne duże zmiany to rok 1985. Powrócono wówczas do tablic metalowych, zmieniono rozmiary, a przede wszystkim wprowadzono białe tło z czarnymi napisami.
Rezygnacja z wyróżników prowincji

W 1994 roku włoskie tablice rejestracyjne przeszły najbardziej szokującą Polaków metamorfozę. Zrezygnowano wówczas ze stosowania wyróżników prowincji. Od 28 lutego 1994 roku włoskie tablice zaczęły składać się z alfanumerycznego formatu składającego się z siedmiu znaków w układzie dwóch liter, trzech cyfr, dwóch liter – AB 1234 CD.

W tablicach nie stosowano liter I, O, Q oraz U. Tablica z przodu była mniejsza, z tyłu większa. Numeracja była nadawana centralne, a tablice następnie rozsyłane do poszczególnych prowincji. Włosi nie byli zadowoleni z tego, że zrezygnowano z wyróżników prowincji i… doklejali je sobie sami.


Włoskie tablice dostosowano później do unijnych rozporządzeń. W lutym 1999 roku pojawiły się paski boczne z unijnymi gwiazdkami i literą I, zwiększono też wymiary tablicy. W prowincjach autonomicznych (Trydent, Bolzano, Valle d’Aosta) nad drugą literą pojawia się herb regionu.
Jak wygląda włoska tablica rejestracyjna?
Obecnie włoska tablica wygląda nieco inaczej niż ta z Polski. Z lewej strony znajduje się niebieski pasek z literą I oraz unijnymi gwiazdkami. Następnie pojawiają się pierwsze dwie litery, niewielki symbol narodowy, a następnie rząd trzech cyfr i dwóch liter. Po prawej stronie włoskiej tablicy znajdziemy największą różnicę w porównaniu do tablic w Polsce.


Po prawej znów pojawia się niebieski pasek na tle którego znajduje się żółte kółko w którym może, ale nie musi, znajdować się data pierwszej rejestracji pojazdu (00 dla roku 2000, 18 dla 2018 i tak dalej), a pod nią znajduje się kod prowincji w formie dwóch liter (na przykład MI czy RM). Kod ten również nie jest obowiązkowy.
Wymiary włoskiej tablicy to 360×110 mm z przodu i 520×110 mm z tyłu. Jeśli tylna tablica jest dwurzędowa ma wymiary 297×214 mm.
Tablice inne od cywilnych


We Włoszech nieco inne tablice mają pojazdy należące do służb podlegających ministerstwu spraw wewnętrznych. Inne mają też pojazdy specjalne, policja lokalna (Y), Guardia fi Finanza, Zakon Maltański, straż pożarna (VF), wojsko, Korpus Leśny, Czerwony Krzyż (CRI), auta dyplomatyczne, motocykle i skutery, motorowery, maszyny rolnicze oraz trolejbusy.
Od 2026 roku hulajnogi elektryczne dostaną małe prostokątne tablice (50 × 60 mm) w formacie BBB 222, a posiadacze aut zabytkowych mogą posiadać tablice będące kopiami tablic historycznych. Jeśli interesują was włoskie tablice rejestracyjne to zapraszamy do tego artykułu gdzie znajduje się naprawdę pokaźna kolekcja – tu.








